Showing 1-20 of 28 items.

بی‌گمان ما نوع را به سوی قومش فرستادیم، (و گفتیم): «قوم خود را پیش از آن که عذاب دردناک به سراغ‌شان آید، هشدار ده (و بترسان).

(نوح) گفت: «ای قوم! همانا من برای شما بیم‌دهندة آشکاری هستم.

که الله را پرستش کنید و از او بترسید، و مرا اطاعت کنید.

(پس اگر چنین کردید، الله) گناهان شما را می‌آمرزد، و شما را تا زمان معینی مهلت می‌دهد، زیرا هنگامی که اجل الهی فرا رسد تأخیر نخواهد داشت، اگر می‌دانید».

و نوح (پس از نهصد و پنجاه سال نصیحتگری و دعوت) گفت: پروردگارا! به راستی که من قوم خود را شب و روز (به ایمان) دعوت کردم.

اما دعوت من (در حق آنان چیزی) جز گریز نیفزود.

و من هرگاه آنها را دعوت کردم تا تو آنان را بیامرزی انگشتان‌شان را در گوش‌هایشان فرو کردند و لباس‌هایشان را (به خود) پیچیدند، و (در مخالفت) اصرار (و پافشاری) کردند و به شدت گردن کشی و تکبر نمودند.

سپس من آنها را با صدای بلند (و آشکار) دعوت کردم.

آنگاه به آشکار برایشان گفتم، و در نهان برای (هرکدام از) آنان بیان کردم.

پس (به آنها) گفتم: «از پروردگار خویش آمرزش بخواهید، بی‌گمان او بسیار آمرزنده است.

تا از آسمان (باران) پی در پی بر شما بفرستد.

و شما را با اموال و فرزندان بسیار مدد کند، به شما باغ‌های (سرسبز) بدهد، و برای شما نهرهای (جاری) قرار دهد.

شما را چه شده است که برای الله، عظمت (و شکوه) قایل نیستید؟!.

در حالی که شما را در مراحل گوناگون آفرید. (از نطفه سپس خون لخته شده، آنگاه تکة گوشت، تا این که انسان کامل شد).

آیا نمی‌بینید چگونه الله هفت آسمان را بر فراز یکدیگر آفرید؟

و ماه را در میان آسمان‌ها مایة روشنایی قرار داد، و خورشید را چراغ (فروزانی) گردانید.

و الله شما را همچون گیاه و نباتی از زمین رویانید.

سپس شما را به آن (زمین) باز می‌گرداند، و بار دیگر شما را بیرون می‌آورد.

و الله زمین را برای شما گسترده ساخت.

تا از راه‌های پهناور آن (به سوی مقصد خود) رفت و آمد کنید».